Авилгач шуналтны аягт залхсан Долингор арга сэдэж, муутуу цаасанд чулуу боож гулгуулан хэргээ бүтээв. На түшмэл гэнэгүй мэхлүүлснээ мэдээд хорсон занаж ... хожим Долингорыг цэргийн албанд хөөж мордуулав. Хүний адгийг ард гэнэ, ардын адгийг цэрэг гэнэ.Цэргийн алба хугацаагүй...Ц.Дамдинсүрэнгийн «Гологдсон хүүхэн» туужаас..

Хүний нийгмийг хэзээ
цагаасаа сүг сүүдэр
лугаа дагаж ирсэн авилгал хэмээх гаж үзэгдлийн ёсон бусыг бид бүхэн зөн совингоороо мэдэрдэг ч, түүнээс ангижрах аварлын замыг аанай л эрсээр энэлсээр эдүгээ бүр "эвлэрч" дөжирч гүйцэв. «Тэр гуай хахууль аваад газар дээрээ гардуулж гэнэ» гэвэл, "баригдаж балардаг базаахгүй ч эр бол доо, зайлуул" хэмээн хайрлах халаглахыг зэрэгцүүлнэ. Дарга болоод....арга олоод алга урвуулахын хооронд амжиж хөлжсөн нэгнээ "...жаалж байна" гэж жаахан атаархангуй магтах муулахын хооронд үг шидэлцэнэ... Даргаа дуурайж даржин залуус хөлжихийг оролдож "хөлөө хугалах" нь ч олон байгаа нь даанч өрөвдмөөр... Энэ мэт орчиндоо өрнөж буй хэрэг явдлын талаар хүмүүс ерөнхийдөө "үнэн" төсөөлөлтэй байдаг гэдэг. Ямар ч байсан нийгэмд агаар, ус лугаа хэрэгтэй «авлигал-хахуулийг үл тэвчих сэтгэхүй» аажмаар арилж буй нь анзаарагдаж байна. Энэ бол үндэсний гамшиг. Үүнтэй, үнэн санаагаар, Үйл ажлаар бодит тэмцэл өрнүүлж, давшиж байлдах цаг ирлээ. Өнөөдөр...эс бөгөөс хоцорно.Тиймээс Өвөрхангай аймгийн авлигаас урьдчилан сэргийлэх иргэний нийгмийн байгууллагуудын сүлжээ байгуулагдан аймгийн Засаг даргатай гэрээ байгуулан хамтран ажиллаж байна

Зүнээс мандсан нар зүүнээ шингэхийн учиргүй

Зүйргүй ачит ээжээсээ би дахин төрөхийн учиргүй

 Намар гэдэг хагдарахын нэр биш

Жимс тэнд боловсордог юм

Намар гэдэг дандаа буцахын үүд биш

Би ижийдээ харьдаг юм

 Аль багийн өрсөн чулуу

Одоо намайг танихгүй ч

Галын бурхан ижийгээ орлуулсан

Ганц чулууг би андахгүй

Үр хүн гэж үйлийн нарыг хэлдэг юм

Үртэй хүн гэж үүний эзнийг хэлдэг юм

 Задрах ядрахын аль ч цагт

Заамаа би задгайлдаггүй

Зайлуул ганц ижийгий минь

Заяа нь энгэрээс төөрчихнө

 Шүүдэр өвдсөн зовлон дайрлаа ч

Шөнөөр би уйлдаггүй

Шүлэг шиг дагшин ижий минь

Бурханд очоод төөрчихнө

Зүнээс мандсан нар зүүнээ шингэхийн учиргүй

ГАЗРЫН VГ

Эх орондоо харьж урсдаг
Халхын гол сэтгэл минь билээ
Их л хол харьд суугаа миний төрлvvд элгэн минь дээ
Сэлэнгэ минь байгаль руу яарсан ч гэлээ
Сэвх нь ногоо болж ургадаг
Орчлонгийн хамаг амьтныг
Олсон гээсэн нvгэл буянтай нь
Хорол газар минь хотойж даасан юм
Жигvvртэн жигvvртэн гээд
Тэнгэрт өндөглөх биш
Жиргэж жиргэж газарт буудаг
Тал наргvй бvтэн дэлхийн
Татах хvч нь газар
Тэнvvн талын минь гар дэлхийн алд болно
Тэндээс хумсын чинээ бvv хороо
Өндөлзөнхөн ургаа уулс бvхэн минь амьтай юм
Vрсийг минь битгий зовоо
Давж ургадаг тvvх минь ертөнцийнх билээ
Давж заалдсан хорвоо минь дээ
Ханцуй наймаа омогшуун байсан ч гэлээ
Халхын нутаг гэрэл болж зураг ээ
Гэрийн буйр, хонины бууц, хvйн чулуу
Ганцыг нь ч бvv хөнд дөө, ертөнц хөлсөнө
Хот балгадаар орчлонг дvvргэвэл
Хаана нь бид амьдрах юм бэ?
Юу ч vгvй ирсэн, юvдэнгvй цувгvй
Юндэн Балган нөхөр ч vгvй
Газартаа газар болох гэж
Ганцхан тvvндээ эзэн байх гэж
Гавьяаг нь ардаа vлдээх гэж
Гавьж төрсөн юм, гийж төрсөн юм, бид
Элгийг нь эмтэлбэл элэг
Эмжээрийг нь ханзалбал элэг
Дотроос нь уудалбал элэг
Довыг нь сэндийлбэл элэг
Эмтэрнэ ээ эмтэрнэ
Эхлэл гэдэг төгсгөл байдаг шиг
Тэр цагт
Зөнөсөн хорвоо бvгдийг сэгсэрнэ
Зоосондоо дэлхий дарагдаж бөхнө
Газрын vг vнэн билээ
Гашуун ч гэсэн мэдтvгэй
Галавын галавт дагасугай